Week van het weven: Leiden

Gister waren Danny en ik in Leiden op bezoek bij het Textile Research Centre. Daar was in het kader van West Weeft: de week van het weven een tentoonstelling van allerlei weeftoestellen en weefsels ingericht. De voor mij meest bijzondere was toch wel het gewichtengetouw waar gedeeltelijk vertikaal op geweven werd in een linnenbindsel en kaartweven tegelijk in hetzelfde weefsel. Intrigerend vind ik dat en dan kriebelen mijn vingers om dat ook eens te proberen.

Op sommige getouwen mocht je zelf een stukje weven en dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer vertellen. In een glazen vitrine waren onder andere de oudste gevonden rextielresten van rond de 7000 jaar oud te zien.

Soms waren een paar oude pennen al genoeg als hevels of ophalers. En de hoek omgaan voor een geweven kraag, nou dat kan ook. Er waren ook alllerlei andere vormen van weven te bewonderen: een sprang-getouw, het kumihimo "krukje", de lucet vork, de inkle loom of bandweefgetouw, kaartweven en tapisserie.
Er zijn ook gereedschappen en gewoven stoffen van Grace Mary Crowfoot te zien. Helaas heb ik hier geen foto's van. Maar zeker de moeite waard om te zien.

Naast alle "oude" weefgetouwen en technieken, was er ook een deel met hele moderne weefsels te zien. Een groep nederlandse weefsters 16+ die weven op 16 of meer schachten tonen hier hun meesterwerk. De weefsels zijn speciaal voor deze tentoonstelling geweven.

Op een gegeven moment konden we zelfs een kijkje achter de schermen nemen. Hier liggen duizenden textielobjecten die onderzocht en in zuurvrije dozen bewaard worden. Alle giften gaan eerst de vriezer in om eventuele ongewenste beestjes  te doden.

En omdat ik heel erg genoten heb van het gastvrije ontvangst en ik het textielcentrum een warm hart toedraag even een ongegeneerde copy/paste van de website:

The TRC is afhankelijk van project-financiering en privé-donaties. Al ons werk wordt verricht door vrijwilligers. Ter ondersteuning van de vele activiteiten van het TRC vragen wij U daarom om financiële steun: Giften kunt U overmaken op bankrekeningnummer NL39 INGB 0002 9823 59, t.n.v. Textile Research Centre, Leiden. Omdat het TRC officieel is erkend als een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI), en daarbij ook nog als een Culturele Instelling, zijn particuliere giften voor 125% aftrekbaar van de belasting, en voor bedrijven zelfs voor 150%. Voor meer informatie, klik hier.

De tentoonstelling duurt tot 25 september 2014. Hier is de link voor alle informatie.

... en toen brak de draad.

Tijdens het weven brak ineens de draad. Dus toen heb ik maar rigoreus de schaar erin gezet. Ik ga de draadjes wegwerken en zien wat ik van het weefsel kan maken. Of misschien als een soort referentie in een boek bewaren.

Zelfs met een extra paar handen is het nog niet makkelijk om de schering op dit raam te krijgen. We hebben het voor elkaar gekregen en met papier tussen de scheringdraden is het iets netter, maar de spanning blijft lastig en verdwijnt soms helemaal. Dan pruts ik weer ergens een touwtje en hoop ik dat het weer even goed blijft.

Week van het weven: Haarlem

Vandaag waren we in Haarlem. Eerst op bezoek bij Studio Weef om een aantal weefgetouwen in het echt te zien. Dat was reuzeleuk en wat een mooie weefsels. Vanaf donderdag 5 juni ga ik hier alles leren over weven op een hevelrietgetouw. (Ik weet nu dat dit de Nederlandse term is voor "rigid heddle loom") Ik heb er zo'n zin in.

Na ons bezoek aan de studio gingen we een textielwandeling door Haarlem doen. Maar na verloop van tijd ging mijn rug zeuren en kreeg ik last van mijn nek en schouders. Dus toen zijn we richting station gelopen. Onderweg zagen we een mooi bankje met prachtige rozen voor een huis.

Haarlemmers kunnen gelukkig net zo goed lezen als Amsterdammers. En ergens in de verzameling van deze hoarder ligt echt een parkeerkaart.

We kwamen veel leuke straatjes tegen en dan ineens een hoge muur om een hoek met een reusachtige boom. Wat gaat hierachter schuil vraag ik me af. Een hele donkere tuin? Stond hier ooit een hoekpand? In ieder geval is de boom indrukwekkend en kruipt het andere groen langzaam over de muur.

Weven op het mini-weefgetouw

Naast mijn kleine bandweefgetouw heb ik ook al jáááren een mini-weefgetouwtje. Ook die is van de week afgestoft en gerepareerd. Het lastige van dit weefgetouw is dat je de voorkant niet makkelijk aan de rand van je tafel kan klemmen om de schering enigzins strak en recht te krijgen.

Een andere bijkomstigheid is dat de draden rafelen door het heen en weer bewegen in de houten sleuven en de draden verspringen ook, waardoor ik tussendoor alles weer op zijn plek moet leggen.

Maar ik was aan het weven. Bij poging 1 is de rechterkant nog helemaal niet recht, links ziet er een stuk beter uit. Ik heb het houtje opnieuw in de schering gezet, wat restjes dikker draad als beginnetje geweven en nu gaat het al stukken beter. 

Misschien had ik op de achterste rol toch beter wat papier ertussen kunnen rollen zoals ik op veel filmpjes op YouTube zie. Maar aan de andere kant vraag ik me af of het echt werkt, de voor- en achterkant waar de draden op zitten trekken ook helemaal krom. Ik moet gewoon sparen voor en meer volwassen versie van een weefgetouw. 

Schering en inslag

Ik ben helemaal in de ban van het weven. Daarom heb ik mijn Inklette, de kleine versie van de Inkle loom, tevoorschijn gehaald. Je kan er heel leuk bandjes op weven met of zonder kaarten. Ik kwam een patroon tegen van de 'Egyptische' sleutel. Het sleuteldeel zie ik nog wel, maar wat er Egyptisch aan is... Wie het weet mag het zeggen.

Triester nieuws is er over Dientje. Vanmorgen lag ze dood in de kooi. Ik heb geen idee wat er gebeurd is, maar ik vond haar in een doosje vol met snippers en doekjes. Aagje kwam net uit die doos, dus die had de hele tijd bij haar gelegen, Cootje kwam uit de sputnik (het roze/paarse geval in de bovenste helft van de kooi, te zien op de vorige blogpost) tevoorschijn. Dien lag er vredig bij, ze had verder geen wonden ofzo. Dus ik weet het niet. Anderhalf was ze nog maar. Ik heb haar met hulp van 2 buurvriendinnen in de tuin begraven. 

ACDdames

De dames hebben weer een schone, frisse kooi. Zoals altijd moet er natuurlijk meteen overal aan geroken en gevoeld worden. In het onderste deel van de kooi hangt een ijzeren krans waar je volgens het tuincentrum vetballen voor de vogels in stopt en de bedoeling is dat je dan de krans aan de boom hangt. Ik heb geen boom, en als ik een vetbol ophang op het balkon eten de muizen er meer van dan de vogels.

Mijn dametjes zijn dol op papiersnippers, dus heb ik de krans gevuld met papier uit mijn papierversnipperraar. Ivy is er heel erg jaloers op want zij mag dus niet met papier spelen, terwijl de ratten een riante voorraad van me krijgen. Het is niet eerlijk.